Auto gekocht in Duitsland. Hoe krijgt u hem thuis?

De aankoop is het leuke deel. U heeft hem gevonden, de prijs is rond, en dan komt de vraag waar bijna niemand van tevoren over nadenkt: hoe komt die auto in Nederland? Hij staat driehonderd kilometer verderop, hij heeft een Duits kenteken, en u kunt er niet zomaar mee wegrijden.

Er zijn vier manieren. Ze kosten niet hetzelfde en ze vragen niet hetzelfde van u. Ik zet ze hieronder naast elkaar, inclusief de manier waarop ik het zelf doe, zodat u kunt zien waar die wel en niet logisch is.

Optie 1: zelf gaan halen

Heen met de trein of een goedkope vlucht, en terug achter het stuur. Dat is de goedkoopste manier op papier en voor veel mensen ook de leukste: u ziet de auto voor het eerst, u rijdt hem naar huis, klaar. Reken op een dag die u kwijt bent, plus de heenreis, plus brandstof en tol terug. Wat de som vertroebelt is het kenteken, en daar gaat het volgende stuk over.

Het uitvoerkenteken is de rompslomp

U mag niet op het Duitse kenteken van de verkoper wegrijden, want dat wordt bij verkoop afgemeld. Wat u nodig heeft is een Ausfuhrkennzeichen, het Duitse uitvoerkenteken met de rode rand. Dat vraagt u aan bij de Zulassungsstelle in de regio waar de auto staat, en u heeft daarvoor een Doppelkarte nodig: een verzekeringsbewijs van een Duitse verzekeraar. Wat het kost loopt sterk uiteen per kantoor en per verzekeraar — ik ben bedragen tegengekomen van rond de honderdvijftig euro tot ver in de driehonderd, afhankelijk van hoe lang het kenteken geldig moet zijn. Vraag het dus vooraf na bij het kantoor waar u het ophaalt in plaats van uit te gaan van een bedrag dat u ergens las.

En er hangt een belastingregel aan vast

Als inwoner van Nederland mag u hier in principe niet rondrijden met een buitenlands kenteken. Voor een uitvoerkenteken bestaat een uitzondering, maar daar moet u een tijdelijke vrijstelling voor aanvragen bij de Belastingdienst, en die geldt maar kort — de bronnen die ik raadpleegde noemen maximaal twee weken. Dat betekent dat u na aankomst meteen door moet met de keuring en de aangifte. Ik ben geen fiscalist en ik ga hier ook niet doen alsof: controleer dit bij de Belastingdienst of bij een importbureau voordat u wegrijdt, want de regels veranderen en de boete is hoger dan wat u op transport bespaart.

Optie 2: op een oplegger

Een transportbedrijf laadt hem op en zet hem voor uw deur. Dit is de aangewezen route als de auto niet rijdt, geen geldige keuring heeft, of zo bijzonder is dat u er geen kilometer bij wilt. Het is ook de manier waarop de meeste handelaren het doen, want die vullen een hele wagen. Het nadeel voor een particulier: u zit vast aan de planning van de vervoerder, uw auto staat een paar dagen ergens, en niemand kijkt er onderweg naar om.

Optie 3: iemand hem laten rijden

Dit is wat ik doe. Ik ga erheen, controleer de auto bij de verkoper, en rijd hem naar u toe. Geen oplegger, geen tussenstop bij een depot. U krijgt foto's van de staat waarin ik hem aantref voordat ik wegrijd, en onderweg hoort u van mij waar hij is. Het verschil met een vervoerder is niet de prijs — dat scheelt minder dan mensen denken — maar dat er iemand bij is die kan bellen als er iets niet klopt.

Optie 4: de verkoper laat hem brengen

Grotere Duitse dealers bieden levering aan. Handig, en soms zit het al in de prijs. Let wel op wat er dan precies geleverd wordt: de auto komt vaak op een oplegger van een vaste partner, en de controle bij vertrek doet de verkopende partij zelf. Bij een dealer met een reputatie is dat prima. Bij een particulier of een kleine handelaar is het een controle door de partij die er belang bij heeft dat u niets opmerkt.

Wat er misgaat bij de verkoper

Dit is het stuk waar u het meeste aan heeft, want het gaat bijna nooit mis onderweg. Het gaat mis op het moment van ophalen. De vier dingen die ik het vaakst tegenkom: er is maar één sleutel terwijl de advertentie er twee toonde; het onderhoudsboekje is er niet of is niet ingevuld; er zit schade die op de foto's net buiten beeld viel; en de papieren liggen niet klaar, waardoor u een halve dag staat te wachten of met lege handen terugrijdt.

Wat u daartegen kunt doen

Zet voor de aankoop zwart op wit wat er meekomt — aantal sleutels, boekjes, reservewiel, tweede set velgen — en wat er gebeurt als het er niet is. Betaal het laatste deel pas bij ophalen, niet vooraf. En zorg dat degene die hem ophaalt de auto vergelijkt met de advertentie voordat er getekend wordt. Of u dat zelf doet of iemand anders maakt niet uit, zolang het maar gebeurt vóór het geld weg is.

Wat ik wel en niet doe

Ik rijd, ik controleer, en ik documenteer. Wat ik niet doe is de papieren kant: de RDW-keuring, de BPM-aangifte en de kentekenaanvraag regelt u zelf of via een importbureau. Ik zeg dat er liever meteen bij dan dat u er later achter komt. Wat het rijden kost hangt af van de afstand; op de offertepagina rekent u het in een halve minuut zelf uit, zonder dat u iets hoeft achter te laten.

Waar het op neerkomt

Rijdt de auto en heeft u een dag over? Ga zelf, en regel het uitvoerkenteken op tijd. Rijdt hij niet, of is het een auto waar u geen kilometers bij wilt? Dan is een oplegger de juiste keuze. Zit u ertussenin — hij rijdt, maar u heeft de dag niet, en u wilt wel dat iemand hem bekijkt voordat er betaald wordt — dan is dat precies het gat waar ik in zit.